Ervaringen

 

Hieronder zijn enkele ervaringen te lezen van vrijwilligers en hulpvragers die via Serve the City Utrecht een project doen. 

Ook hebben we foto's en filmpjes van ons werk. 


 

_________________________________________________________________________________________
 

Michiel is het maatje van Martijn


Michiel is het maatje van Martijn, een man uit Overvecht met het syndroom van Down. Samen gaan ze op pad, naar het winkelcentrum en eten een ijsje 😄😄 Martijn ziet erg uit naar de komst van Michiel en geniet erg van het één-op-één contact met Michiel. 
Michiel: 'Van Martijn leer ik dat geluk in de kleine dingen zit.'




__________________________________________________________________________

 
Joanne is het maatje van Najia, een vrouw van Marokkaanse afkomst.

Naija spreekt goed Nederlands, maar is onzeker over d's en t’s en andere grammaticaregels. Joanne helpt haar daarbij en helpt inmiddels ook Najia’s dochtertje Bahia met haar huiswerk. 

Joanne: “In het gezin van Najia is zoveel gastvrijheid. We gaan vaak samen de kinderen uit school halen. Eenmaal thuis komen dan de lekkere hapjes op tafel. Ik help Bahia ook regelmatig met haar huiswerk. Ik vind het onwijs leuk om taalmaatje te zijn. Je geeft wat, maar je krijgt er ook veel voor terug."

Najia: “Door Joannes hulp merk ik veel vooruitgang, bij mijn dochter, maar ook bij mijzelf. We doen ook wel eens andere dingen samen, zo zijn we wel eens bij IKEA gaan ontbijten.”

_________________________________________________________________________________________
 
Lilian gaat elke week met haar dochter Suze (9 maanden) thee
drinken bij mevrouw Reuvers.


Lilian: "In de ochtend bel ik altijd even of het uitkomt dat we langskomen. Nooit komt het ongelegen, want mevrouw Reuvers vindt het heel leuk als we langskomen. Heel gezellig om elke keer even bij te praten en om te zien hoe Suze ons aan het lachen maakt." 

Wanneer Lilian met haar dochter binnenkomt, krijgt Suze meteen een dikke knuffel. Soms zijn de dagen wat lang en stil voor mevrouw, maar zoals mevrouw Reuvers zelf zegt: "van zo´n levend, actief kind leef ik helemaal op."

Lilian: "Ik vind het heel mooi om te zien hoe ik samen met mijn dochter vrijwilligerswerk kan doen en dat mijn dochter juist heel veel liefde en vrolijkheid brengt, ook op moeilijke momenten!"

Aan het eind van de afspraak gaan Lilian en Suze weer naar beneden en dan houdt mevrouw Reuvers alle deuren voor hen open. Lilian laadt haar dochter weer op de bakfiets en neemt afscheid door druk te zwaaien.
___________________________________________________________
 
Franka doet wekelijks boodschappen voor de alleenstaande mevrouw van den Berg (87).

Na een kopje thee wordt de boodschappenlijst doorgesproken en gaat Franka op pad.

Mevrouw van den Berg: "We moesten elkaar even leren kennen, maar ik vind je nog steeds een leuke meid. Ik heb echt bewondering voor jongeren die dit in deze wereld nog doen!"

_________________________________________________________________________________________
 
Een van onze vrijwilligers heeft een tijd de hond uitgelaten van een man met dementie. Zij deed dit altijd graag. Ook toen de man in moeilijkheden kwam bleef zij hem helpen. 

Meneer werd namelijk opgenomen in het ziekenhuis, en zijn hondje zat nog thuis. De vrijwilligster heeft besloten het hondje op te halen en haar over het diertje te ontfermen. De vrijwilligster overlegde met de vrienden en familie van meneer, over wat er zou moeten gebeuren als hij niet meer naar huis kan. Helaas gebeurde dit ook: meneer moest worden opgenomen in een gesloten inrichting in een verzorgingstehuis en zijn hondje mocht helaas niet bij hem blijven. Deze vrijwilligster heeft haar uiterste best gedaan om een goed onderkomen te vinden voor het hondje, en het is haar gelukt! Het hondje kon bij vrienden van haar terecht. Wat prachtig om te zien dat een vrijwilligster zo betrokken is.

Het mooie is ook dat deze vrijwilligster nog steeds op bezoek gaat bij meneer en af en toe ook zijn hondje meeneemt.



_________________________________________________________________________________________
 
Sofie houdt van zwemmen en neemt regelmatig de verstandelijk beperkte Manjo mee.

Sofie: "Als je je vrije tijd in iets kunt steken waar beide partijen energie uithalen, waarom zou je dat dan niet doen? Voor mij is het zwemmen met Manjo echt een win-win situatie."

Manjo geniet op zijn beurt enorm van de wedstrijdjes die hij doet met Sofie. En uiteraard wint hij die altijd... :)







_________________________________________________________________________________________
 
Een van onze jongeren kwam, vanuit de stage voor haar opleiding, bij een van onze hulpontvangers over de vloer.

Samen spraken ze wekelijks af om schoon te maken, naar het buurthuis in de wijk te gaan, en vooral veel te kletsen. 

Ik heb zo’n goede band met haar opgebouwd, het afscheid vond ik moeilijk. Ik zag het niet als een stageplek, ik zag haar gewoon als een vriendin, een tante ofzo.”

_________________________________________________________________________________________
 
Het project 'Samen in Utrecht' van Netwerk Serve the City is gericht op het inzetten van vluchtelingen tussen de 16 en 30 jaar om hulp en een netwerk te bieden aan mensen met een hulpvraag. 

Joanne van STCU: “Vluchtelingen worden vaak gezien als mensen die hulp nodig hebben, maar ze hebben zelf ook genoeg te bieden.”  Het project levert diverse resultaten op. “Allereerst krijgen hulpbehoevende Utrechters hulp. Ten tweede integreren de statushouders sneller. Tot slot leren ze de taal beter spreken. Daarnaast is het leuk om te zien dat de vluchtelingen iets kunnen betekenen, dat ze meer in hun kracht komen te staan. Ze krijgen weer een leven. Het bestaat niet meer alleen uit thuiszitten en naar de taalschool gaan.”

Een voorbeeld is Hamed uit Iran. Hij is het boodschappenmaatje geworden van Wil (79). 
Wil: “Na mijn knieoperatie kon ik haast niet lopen. Hamed kwam toen om boodschappen voor mij te doen. In het begin was het moeilijk omdat je weinig van elkaar begrijpt. Maar nu ben ik heel blij met hem. Ik help hem en hij helpt mij. We doen iedere week samen boodschappen. En omdat hij niet zo goed Nederlands spreekt, help ik hem met de taal. Ik verzamel boekjes die hij kan lezen. En we babbelen ook gewoon gezellig met elkaar.”

Een ander voorbeeld is een jongen uit Syrië die daar studeerde en in een kledingzaak werkte. Zijn Nederlands was niet goed en hij had veel bagage. In het naaiatelier van een project van Serve the City geeft hij les in naaien. Ook maakt hij weer kleding en helpt nu in een kledingwinkel van het Leger des Heils.
Joanne: "Hij zegt dat we hem zijn leven hebben teruggegeven. De vrouw in de winkel die hem aanstuurt beschouwt hij als zijn Nederlandse moeder. Zij heeft zelfs geskypet met zijn ouders.”

Joanne: "Een andere vluchteling gaf aan dat hij alleen maar laminaat wil leggen. Hij gaat namelijk een opleiding vloeren leggen volgen. Als vrijwilliger wil hij ervaring opdoen. De hulpvragen en de aangeboden diensten zijn dus echt heel divers.” Wil hoopt dat Hamed nog lang bij haar blijft langskomen. “Hij vraagt altijd als eerste hoe het met mij gaat. Als ik hem drie weken niet zie, mis ik hem.”

Deze tekst komt uit het artikel van het Oranje Fonds. 
_________________________________________________________________________________________
 
Thessa trok een tijd op met een man uit Syrië.

Thessa: "Afgelopen jaar heb ik meerdere projecten gedaan bij Netwerk Serve the City. Eén daarvan was het maatjesproject met een man uit Syrië die een aantal jaar geleden gevlucht is naar Nederland. Hij wilde graag de Nederlandse taal beter onder de knie krijgen en hier heb ik hem bij geholpen.
 
Mijn eigen ervaring is dat ik het beste en snelste leer door woorden in de praktijk te zien, dus door bijvoorbeeld in een park te gaan zitten en alle voorwerpen/objecten op te schrijven waar je het woord in een andere vreemde taal niet van weet. Zo leer je op een leuke en speelse manier een vreemde taal. Hij vond deze methode ook erg fijn om mee te werken en hier zijn we dan ook verder mee aan de slag gegaan. Ook gingen we veel wandelen, waardoor je steeds weer op nieuwe plekken kwam en nieuwe dingen leerde.

Mijn maatje is erg ambitieus ingesteld en heeft veel dromen. Eén daarvan is het oprichten van een winkeltje hier in Utrecht. Daarom zijn we naast de taal ook aan de slag gegaan met de basiszinnen wanneer je in contact bent met de klant.

Vanaf het begin konden mijn maatje en ik het al erg goed met elkaar vinden. We accepteerden elkaar hoe we zijn en zijn allebei gedreven om naar een goed doel te werken. Naast dat ik hem dingen leerde wilde hij ook graag mij dingen leren over zijn prachtige cultuur. Zo hebben wij bij hem thuis Syrisch gegeten en heb ik samen met hem een begin gemaakt in de Arabische taal. Hierdoor hebben we erg veel van elkaar geleerd en is er een niet voor de hand liggende vriendschap ontstaan."